ORGANİZE ÇÖKÜŞ

 
Burası öyle bir ülke ki, sorunlar çözülmüyor; sadece isim değiştiriyor. Aynı yangın, farklı bülten.

EĞİTİM

Çocuklar okula “bugün ne yaşayacağız acaba?” heyecanıyla gidiyor. Ders mi? O artık ikinci planda. Önce bina ayakta mı, elektrik var mı, sistem çalışıyor mu, onu test ediyorlar. Çünkü müfredatın ilk konusu uzun zamandır şu:

“Hayatta kalma – 1. sınıf”
Ve işin en acı tarafı… Çocuklar okula eğitim almaya gidiyor ama bazen eğitim değil, ihmalin sonucu olan trajedilerle karşılaşıyor. 

Sonra sistem devreye giriyor:
“Gerekli inceleme başlatılmıştır.”
Türkçe karşılığı: “Biz de yeni öğrendik, birazdan bakarız.”

EKONOMİ

Market artık alışveriş yeri değil, duygusal dayanıklılık testi merkezi.
İçeri giriyorsun:
* “Bir ekmek alıp çıkarım” diyorsun
Kasaya gelene kadar: 
* Hayat planını sorguluyorsun 
* 3 kez geri çıkmayı düşünüyorsun 
* Sepetteki ürüne bakıp “biz bunu hak ettik mi?” diyorsun 
Kasiyer sana bakıyor, bakışlarıyla şunu söylüyor:
“Abi bu fiyatlar benim suçum değil, ben de sadece barkod okutuyorum.”

Reyonlar arasında geziyorsun:
* Peynir = maaşın yarısı 
* Zeytin = kira ile yarışta 
* Çikolata = zengin çocuk aktivitesi 

Bir noktada insan beyninde şu ses başlıyor:
“Belki de açlık aslında diyet programıdır…”

Kasaya geliyorsun…
Makine sadece bip bip ötmüyor, resmen hayatının hatalarını sayıyor.
Kasiyer fişi uzatıyor:

Uzunluğu neredeyse kırmızı halı gibi.
Sen bakıyorsun, o bakıyor.

Sen:
“Abi bu toplam mı?”
Kasiyer:
“Maalesef evet.”
İkiniz de gülüyorsunuz ama bu gülme değil, psikolojik savunma refleksi.

Ama açıklama hazır:
“Ekonomi büyüyor.”

Evet… fiş büyüyor, sepet küçülüyor, cüzdan zaten yok.

ADALET

Dizi gibi:
Sezon var ama final yok.

* Güçlüysen: “Yanlış anlaşılma olmuş” 
* Zayıfsan: “Dosya yoğunluğu arttı” 

Mahkemeler bazen adalet dağıtmıyor, daha çok “kim kimi daha iyi tanıyor” turnuvası yapıyor.

SPOR

Futbol artık iki takım arasında değil, sinir sistemi ile hakem kararları arasında oynanıyor.

Hakem düdük çalıyor, tribün aynı anda:
“Ne yaptı şimdi bu?”

VAR sistemi var ama sanki açılımı:
“Ver Abi Rastgele”

* Bir hafta penaltı 
* Ertesi hafta “görmedim” 
* Sonra “top zaten gerek duygusal gerekse coğrafi olarak dışarı çıkmış” 

Taraftar maç izlemiyor artık, hakem falı bakıyor:
“Bugün kim çıldıracak?”

Kulüpler borç içinde ama transferler Hollywood filmi gibi:
“Bu kadar borçla nasıl bu oyuncu geldi?” Cevap yok, sihir var.

VE LİYAKAT

Efsane karakter:
Bulunamıyor, adı sadece efsanelerde geçiyor.

İş sistemi:
* CV = %10 ihtimal 
* Tanıdık = %100 “hoş geldin müdürüm”
 
Bilgi tehlikeli çünkü soru soruyor. O yüzden ideal çalışan:
“Hiçbir şey bilmeyen ama her şeye ‘tamamdır abi’ diyen kişi.”

Sonra soruyorlar:
“Gençler neden gidiyor?”

Belki de yanlış soru:
“Burada kalan nasıl dayanıyor?”

Ama klasik final:
“Her şey kontrol altında.”

Evet…
Kontrol var.

Ama o uzaktan kumanda kimin elinde, orası hâlâ muamma.