Doğa ve İnsan

İnsan, doğanın bir parçası olduğunu ne zaman unuttu? Ne zaman ağaçları yalnızca kereste, nehirleri su kaynağı, toprağı inşaat alanı, ormanları ise ekonomik değer olarak görmeye başladı?

Oysa doğa, insanın sahip olduğu bir mülk değil; yaşamını sürdürebilmesi için ihtiyaç duyduğu en büyük ortak mirastır.

Sonbaharda bir ormana girdiğinizde bunu daha iyi anlarsınız. Sararan yapraklar, toprağın kokusu, ağaçların arasında dolaşan rüzgâr, yağmurun ardından ortaya çıkan mantarlar… Her biri yaşamın doğal döngüsünün sessiz tanıklarıdır.

Bir yaprak dalından düştüğünde hayat sona ermez. Toprağa karışır, ayrışır, yeni yaşamların besin kaynağı olur. Doğada atık olarak gördüğümüz pek çok şey, aslında başka bir canlının yaşamına katkı sağlar.

Doğanın en büyük başarısı, yaşamı sürekli yenileyebilmesidir.

Peki insan bu döngünün neresinde?

Bugün daha fazla bina yapıyor, daha fazla tüketiyor, daha fazla üretiyoruz. Ancak bütün bu gelişmelerin ortasında bazen en temel ihtiyacımızı unutuyoruz: Temiz hava, sağlıklı toprak, içilebilir su ve yaşayabileceğimiz dengeli bir çevre.

Ormanları yok ederken oksijenin öneminden, denizleri kirletirken temiz kıyılardan, doğal yaşam alanlarını daraltırken biyolojik çeşitliliğin korunmasından söz ediyoruz.

İşte insan ile doğa arasındaki en büyük çelişki burada başlıyor.

Doğa konuşmaz ama her şeyi anlatır

Kuruyan bir dere, azalan yeraltı suları, kirlenen denizler, mevsimlerin değişen dengesi ve yaşam alanlarını kaybeden canlılar bize bir şeyler anlatıyor.

Ancak biz çoğu zaman dinlemek yerine konuşmayı tercih ediyoruz.

Oysa çevre bilinci yalnızca özel günlerde yapılan açıklamalarla, dikilen birkaç fidanla veya sosyal medyada paylaşılan güzel doğa fotoğraflarıyla ölçülemez.

Çevre bilinci, günlük yaşamda gösterdiğimiz davranışlarla anlam kazanır.

Yere atmadığımız bir sigara izmariti, doğada bırakmadığımız plastik şişe, israf etmediğimiz bir litre su, koruduğumuz bir ağaç ve yaşam alanına saygı gösterdiğimiz bir canlı, gerçek çevreciliğin küçük ama önemli örnekleridir.

İnsan doğanın sahibi değil, emanetçisidir

Doğa insansız varlığını sürdürebilir. Ancak insanın doğadan bağımsız yaşaması mümkün değildir.

Bu nedenle çevreyi korumak yalnızca hayvanları, ağaçları veya ormanları korumak değildir. Aynı zamanda kendi sağlığımızı, çocuklarımızın geleceğini ve yaşamın devamlılığını korumaktır.

Çocuklarımıza daha fazla beton, daha fazla trafik ve daha fazla tüketim alışkanlığı bırakmak yerine; temiz nehirler, yaşayan ormanlar, kuş sesleriyle uyanabilecekleri şehirler bırakmalıyız.

Ve belki de zaman zaman telefonlarımızı kapatıp bir ormanda yürümeliyiz.

Rüzgârı dinlemeli, düşen yaprakları izlemeli, toprağın kokusunu içimize çekmeliyiz.

Çünkü doğa bize yalnızca yaşam sunmaz; sabrı, dengeyi, paylaşmayı ve yeniden başlamayı da öğretir.

Unutmayalım: Doğayı korumak, insanın kendisine duyduğu saygının en güzel göstergesidir.

Bir gün doğanın sesini tamamen kaybedersek, geriye yalnızca insanın kendi yarattığı gürültü kalacaktır.

Doğayı dinleyelim, doğaya saygı gösterelim. Çünkü geleceğimiz, onunla kurduğumuz ilişkinin içinde saklıdır.