Doğa 100 Yılda Bir Hatırlatır

Bazen bir fotoğraf, sayfalarca rapordan daha çok şey anlatır.
Karşımızda uzanan vadi… Turkuaz rengiyle ağır ağır akan su… Karla örtülü dağların arasına sıkışmış bir yol.

Bu görüntü, hem büyüleyici hem de düşündürücü.

Doğa sabırlıdır.
Ama unutkan değildir.

Yüz yıl sessiz kalır.
Bir gün gelir, kendine ait olanı geri alır.
Fotoğrafta görülen o yol, kayalara oyulmuş. İnsan aklı, mühendisliği ve cesaretiyle dağın bedenine bir çizgi çekmiş. Suya yaklaşmış, kıyıya yaslanmış. O an için mantıklı, ekonomik, hızlı bir çözüm gibi görünmüş olabilir.

Ama suyun hafızası vardır.

Sel geldiğinde;
Dere yatağı daraltıldığında,
Taşkın alanına yol yapıldığında,
Orman kökleri söküldüğünde…

Doğa hesap sormaz.
Sadece dengesini yeniden kurar.

Ve o denge kurulurken;
Yol çöker,
Asfalt yarılır,
Kıyılar geri alınır.
Biz çoğu zaman “afet” deriz.
Oysa doğa için bu bir düzeltmedir.

Yanlış güzergahta açılan yollar,
Yanlış yerde yükselen yapılar,
Dere yatağına kondurulan betonlar…

Hepsi bir gün suyun yönünü hatırlamasıyla sınanır.

Sel bir intikam değildir.
Taşkın bir öfke değildir.
Bu, doğanın matematiğidir.
Bu fotoğrafa dikkatle bakın.
Su, vadinin gerçek sahibidir. Yol ise misafir.

Eğer biz misafir olduğumuzu unutursak,
Ev sahibi hatırlatır.

Artık öğrenmemiz gereken şudur:
Doğaya rağmen değil, doğayla birlikte yaşamak.

Taşkın haritalarını dikkate almak.
Dere yataklarını serbest bırakmak.
Ormanı kesmek yerine güçlendirmek.
Kıyı çizgisini zorlamamak.

Çünkü sürdürülebilirlik sadece bir kavram değil,
Bir hayatta kalma biçimidir.
Doğa 100 yılda bir intikam almaz.
Biz 100 yıl boyunca aynı hatayı tekrar ederiz.

Ve her seferinde şaşırırız.

Oysa çözüm basit:
Toprağın dilini dinlemek.
Suyun yolunu kapatmamak.
Dağın omzuna fazladan yük bindirmemek.

Doğa ile barışık yaşamayı öğreneceğiz.
Başka seçeneğimiz yok.

Çünkü sonunda
Doğa kazanmaz.

Sadece biz kaybederiz.