Direksiyon Başında Vicdanı Camdan Atmak
Ulvi Taşkın yazdı...
Şehirler arası yollarda ilerlerken camdan görünen manzara artık sadece dağlar, tarlalar ya da gökyüzü değil. Ne yazık ki poşetler, pet şişeler, kahve bardakları ve fast-food ambalajları da yol arkadaşımız oldu.
Peki neden?
Neden araç sürücüleri çöplerini camdan atıyor?
Bu bir “alışkanlık” mı, yoksa düpedüz saygısızlık mı?
Kültür meselesi mi, vicdan meselesi mi?
Aslında cevap basit:
Bu, “bana değmez” rahatlığıyla yapılan küçük bir hareketin, doğada büyüyen büyük bir utanca dönüşmesi.
Camdan Atılan Sadece Çöp Değil
Arabadan dışarı fırlatılan her poşet, her izmarit, her şişe; yalnızca bir atık değildir.
O hareketle birlikte:
Toprağın nefesi kesiliyor.
Suyun yolu kirleniyor.
Kuşların, böceklerin, hayvanların yaşam alanı daralıyor.
Ve en acısı, gelecek nesillerin hakkı gasbediliyor.
Bugün yol kenarına attığımız bir pet şişe, yarın bir çocuğun oynadığı dereye karışıyor.
Bugün camdan savurduğumuz bir ambalaj, yıllarca toprağın altında kalıp mikro parçalara ayrılıyor.
Biz unutsak da doğa unutmuyor.
“Nasıl Olsa Birileri Temizler” Yanılgısı
En tehlikeli cümle bu.
Temizleyen “birileri” kim?
Belediye işçisi mi? Gönüllüler mi? Ya da yağmur mu?
Oysa çözüm başkasında değil, direksiyon başındaki bizde.
Arabada küçük bir çöp torbası bulundurmak zor mu?
İlk dinlenme tesisinde çöpleri atmak ne kadar zaman alır?
On saniye.
Ama o on saniyeyi esirgeyip camdan attığımız atık, doğadan onlarca yıl çalıyor.
Bu Dünya Hepimizin
Bu yollar sadece bizim değil.
Bu tarlalar, bu ormanlar, bu gökyüzü; çocuklarımızın da.
Bugün “önemsiz” dediğimiz her çöp, yarın karşımıza sağlık sorunu, kirli su, verimsiz toprak olarak çıkıyor.
Geriden gelen nesillere bıraktığımız miras beton değil;
temiz bir çevre olmalı.
Evet, Devlet Çözüm Üretmeli… Ama Yetmez
Elbette caydırıcı cezalar, kamera sistemleri, yol kenarı farkındalık tabelaları, eğitim kampanyaları şart.
Ama hiçbir yönetmelik, bireysel sorumluluğun yerini tutmaz.
Çünkü mesele yasa değil;
zihniyet.
Bir ülkenin gelişmişliği, otoyollarının genişliğiyle değil,
o otoyolların kenarındaki çöplerle ölçülür.
Direksiyon başındayken şunu hatırlayalım:
Camdan attığımız şey sadece çöp değil.
Bir parça gelecek.
Ve gelecek, çöpe atılamayacak kadar kıymetli.
— Ulvi Taşkın